Μία σπάνιου στυλ επανάληψη στη ξακουστή Νεροτσουλήθρα ED (ΙΧ A1 13Χμ)

Ένα Σαββατοκύριακο στα μέσα του Σεπτέμβρη, ξεκινήσαμε μια διψασμένη για περιπέτεια παρέα, να επισκεφτούμε την ορθοπλαγιά του Κούβελου με στόχο την καλοπέραση σε κάποιες από τις αισθητικότερες γραμμές που είχαμε αντικρίσει με δέος από κάτω. Για άλλη μια φορά η συζήτηση στρεφόταν με ενθουσιασμό γύρω από την έννοια της περιπέτειας όσο πλησιάζαμε τον Παρνασσό με το αυτοκίνητο. Λέγαμε, ο Ερρίκος και εγώ, για τους μύθους και τους συμβολισμούς της ορθοπλαγιάς και την θέληση μας να γευτούμε ένα κομμάτι του εκπληκτικού αυτού ντουβαριού με τη μεγάλη ιστορία.

Το τρίτο μέλος της παρέας παρέμενε σιωπηλό στην όψη του βουνού. Σαν να μην είχε μιλιά. Βλέπετε έκανε κάποιας μορφής διαλογισμό στα πλαίσια της ψυχολογικής προετοιμασίας για την σκληρή γραμμή που είχε βάλει στόχο. Είχε καταφέρει θυμάμαι την προηγούμενη χρονιά στην πρώτη του επίσκεψη στην ορθοπλαγιά άλλη ιστορικότατη γραμμή ακριβώς στα αριστερά που αποτελεί την συνηθισμένη εισαγωγή πριν τις σοβαρότερες γραμμές σαν αυτή που ονειρευόταν από τότε ήδη. Μας είχε εμπνεύσει τότε θυμάμαι να κάνουμε και εμείς την Αγνώστων την επόμενη κιόλας με τη Μαρία και το Σπύρο.

Αποφασίσαμε να στηρίξουμε την προσπάθεια του το Σάββατο να επιχειρήσει την ξακουστή αυτή διαδρομή του Ζεμενού με ένα εκπληκτικό στυλ. Όπως επιβάλλει άλλωστε η αυστηρότατη ηθική που οφείλει να ασπάζεται κάθε φιλόδοξη επίσκεψη εκεί. Βόλευε άλλωστε καθώς η γραμμή που εμείς οι δύο σκοπεύαμε να πάμε να επιχειρήσουμε είχαμε πληροφορηθεί ότι θα έχει άλλη μια σχοινοσυντροφιά φίλων το Σάββατο που θέλουν να τη δοκιμάσουν. Οπότε το πλάνο ήταν υποστήριξη της προσπάθειας του κοντού μας καλλιτέχνη με την γενναία προσέγγιση και εμείς να σκαρφάλωσουμε την Κυριακή καλώς εχόντων των πραγμάτων. Στην τελική η ομαδικότητα και η αλληλοϋπoστήριξη είναι που καθορίζουν την επιτυχία των ομάδων.

Η γραμμή που έχει διαλέξει λοιπόν ο φίλος είναι ξακουστή σαν σοβαρή γραμμή με μεγάλη ιστορία. Πλήθος από περιγραφές γενναίων προσπαθειών του παρελθόντος τη βαραίνουν με κοσμητικά επίθετα ενθουσιασμού και τρόμου. Δεν μπορεί να μην σου ανακατεύει τουλάχιστον το στομάχι και να χρειάζεται ένα καθαρό μυαλό για να την επιχειρήσεις. Ο φίλος μας λοιπόν αποφάσισε να δοκιμάσει. Για να μας εμπνεύσει υποθέτω για άλλη μια φορά. Ήταν διατεθειμένος να προσπαθήσει με μια λογική πάμε και βλέπουμε. Σε κάθε σημείο πιθανής επιστροφής μια βαθειά ανάσα και θα ξανάπαιρνε εκ νέου την απόφαση να φύγει γενναία μέχρι το επόμενο. Ό,τι χρειαστεί. Τεχνητά σίγουρα σε κάποια σημεία. Δεν είναι σε φόρμα αυτή τη στιγμή για να επιχειρησει μια ελεύθερη επανάληψη. Αλλά η γραμμή είναι εκεί πανέμορφη, τόσα χρόνια να σκαύεται και να οργώνεται με ό,τι κατεβάζουν οι καιρικές συνθήκες. Με τα νερά που ποτίζουν τα φυτά πάνω της. Μετασχιματίζεται αργά χρόνο με το χρόνο. Άλλοτε έχει νερά άλλοτε έχει κλαδιά και χόρτα. Δεν είναι προσβάσιμη πάντοτε. Άσε που έχει συντηρηθεί και πρόσφατα οπότε όλα συνηγορούν στο να δοκιμάσει. Αν δεν πας από κοντά να δεις ποτέ δεν θα μάθεις προς τι ο θρύλος άλλωστε. Πέρα από το αισθητικό που βγάζει μάτι από μακριά. Τα ξακουστά σοβαρά run out. Τα περάσματα κλειδιά που οι δυνάμεις σε όλο το κορμί βοηθούν. Που χρειάζεται να σπρώχνεις στα 4 για να τα καταφέρεις. Θα τρίψεις λίγο κορμό θα σουρθείς και θα βγεις με μόχθο πάνω. Ξέρει ότι οι δυνάμεις και το ύψος του δεν βοηθάνε. Αλλά έχει μυαλό και ξέρει να πατάει με ακρίβεια. Και το σημαντικότερο έχει ψυχή και πάθος να πάει να αναμετρηθεί με την περιπέτεια. Οπότε η απόφαση είχε παρθεί. Θα μας οδηγούσε το Σάββατο στην απόλυτη αυτή γραμμή για να εμπνεύσει την ομάδα. Να μας ωθήσει να σκαρφαλώσουμε και εμείς στην απίστευτη αυτή ορθοπλαγιά του Κούβελου την επόμενη μέρα αν όλα πήγαιναν καλά. Αλλά το πολύ δεσμευτικό σκαρφάλωμα αυτής της γραμμής που μια πάει ολόισια και μια ζικ ζακ γυρνώντας με την πλάτη αναγκαστικά πότε προς την ανατολή και πότε προς τη δύση τον έχει εμφανώς φοβίσει.

Πολλά από τα άτομα που διαβάζουν αυτό το κείμενο προφανώς θα έχουν μαντέψει σε ποια διαδρομή αναφέρεται. Και δεν είναι άλλη από την θρυλική γραμμή του Χωματόδρομου που οδηγεί ψηλά στην δεξιά πλευρά της ορθοπλαγιάς. Τη γραμμή με τις φουρκέτες που κάνουν κάθε φιλόδοξο αυτοκίνητο να στραβοκαταπίνει στην ιδέα να μείνει κάπου στα μισά και να χρειαστεί ελικοδιάσωση για να επιστρέψει στην άσφαλτο.

Και ναι λοιπόν ο φίλος μας το Opel Corsa που μας πάει παντού κατάφερε την επανάληψη που ονειρευόταν! Είμαστε πολύ περήφανοι που πήγε κόντρα στις αμφιβολίες και τα κατάφερε. Έφτασε πάνω με ένα δύο σεκαρίσματα. Λίγο καθαρισματάκι σε δύσκολα περάσματα για ασφάλεια και κάποια τεχνητά Α1 με σπρώξιμο. Ταλαίπωρος αλλά υπερχαρούμενος γεύτηκε την επανάληψη των ονείρων του μέχρι το ζεμεναρχείο. Μια επανάληψη που δεν συμβαίνει παρά από ελάχιστα ΙΧ. Έτσι λοιπόν για να ταιριάξει με τη χαρακτηριστική νεροσυρμή του Κούβελου ο φίλος μας με τις 4 ρόδες πρότεινε να ονομαστεί ο χωματόδρομος αυτός Νεροτσουλήθρα. Η γραμμή αυτή του δρόμου με τις πολλές φουρκέτες που ανεβαίνει ψηλά στην δεξιά βάση της ορθοπλαγιάς οφείλει να έχει όνομα και βαθμολογία. Τιμής ένεκεν για τα αμάξια των αναρριχητών που μοχθούν για να μας φτάσουν στα βράχια. Όσο για την βαθμολογία της γραμμής πρόκειται για κάτι της τάξης του ED για αυτοκίνητα. Για συμβατικά ΙΧ σαν δικό μας μάλλον υποχρεωτικά Α1, παρότι πάει ως γνωστόν και ελεύθερα από τους μαέστρους των μεγάλων κυβικών με τα υπερυψομένα σασί και τα 4Χ4 οπότε την ονομάζουμε Νεροτσουλήθρα ED (IX A1).

Η διαδρομή ξεκινάει εύκολα με τοπικά σαθρά και βρώμικα περασματάκια όπου ο Κούβελος δείχνει τον χαρακτήρα του και υπενθυμίζει ότι δεν χαρίζει μέτρα ούτε στις έυκολες βαθμολογίες. Κάπου στα μισά, με τις πρώτες φουρκέτες, έρχονται και οι πρώτες τοπικές δυσκολίες ζικζακ για αποφυγή των ξεκολυμένων μπλοκ που καραδοκούν. Έπειτα ένα δυνατό run out που μπορεί κανείς να γλιτώσει το υπερβολικό ρίσκο βγαίνοντας εκτός δρόμου στα αριστερά. Περνάμε μερικά μέτρα με πολύ βλάστηση -ευτυχώς κάπως ξεραμένη τέτοια εποχή- που με υπομονή και προσοχή περνιούνται. Έπειτα έρχεται το πρώτο γλιστερό σημείο της διαδρομής. Γλυμένο έδαφος με ένα δυνατό run out που χρειάζεται γκάζι για να μην σπινιάρουν οι ρόδες στις πευκοβελόνες. Ύστερα έρχονται τα δύσκολα περάσματα. Συνεχόμενα crux κάθε 2-3 στροφές που δεν αφήνουν περιθώρια λάθους. Ακολουθούν σαθρά περάσματα με σάρες και πολύ φτωχή ασφάλιση όπου η εμπιστοσύνη των πατημάτων είναι το παν και δεν χωράει δισταγμός. Θέλει ψυχή και γκάζι γιατί αν φρενάρεις να ασφαλίσεις είναι πολύ δύσκολο να ξαναξεκινήσεις και πιθανότατα θα βρεθείς να καταρριχάσαι μέχρι την προηγούμενη ασφάλεια και να κρεμιέσαι για να τινάξεις μέχρι να μπορέσεις να ξαναδοκιμάσεις το πέρασμα με αυτοπεποίθηση. Η επιστροφή δεν είναι δυνατή από παντού καθώς τα ραπέλ είναι προβληματικά και πρέπει συχνά να καταρριχηθείς αρκέτα μέχρι το προηγουμενο πιθανό ρελέ υποχώρησης. Ακολουθούν 2-3 σχοινιές με έντονες κλίσεις σε σαθρά που παίζουν με την υπομονή και την επιμονή σου. Έχοντας πλέον βγει σε αχαρτογράφητο τερρέν που λίγες ρόδες έχουν πατήσει βρίσκεται το χαρακτηριστικό γλυμένο όρθιο πέρασμα που πρέπει να σηκωθείς και να τραβερσάρεις σε οριακές τριβές με έντονη αίσθηση του κενού από κάτω σου σαν σε εκρεμμές. Στη συνέχεια ακολουθεί ένα από τα χαρακτηριστηκότερα καβαλήματα που κόβουν το δρόμο γνωστό και ως σέλα. Εκεί θέλει πολύ γκάζι ή στην περίπτωση του φίλο λίγο τεχνητή αναρρίχηση για να βρεθείς από πάνω. Πλέον από εκεί και πέρα γνωρίζεις ότι τα χειρότερα έχουν περάσει. Παρόλα αυτά οι τελευταίες σχοινιές χρειάζονται ψυχραιμία λόγω της κούρασης. Κάπως έτσι φτάνεις στα χόρτα στην έξοδο της διαδρομής όνειρο. Είσαι πλέον στη φουρκέτα του ζεμεναρχείου και μπορείς να απολαύσεις το νερό της κοντινής πηγής στα τζάμια και τους υαλοκαθαριστήρες σου. Ιδανική επιβράβευση για την επανάληψη μίας τέτοιας διαδρομής. Φυσικά μικρή ξεκούραση σε σημείο που ενδείκνυται και για μπιβουάκ πολυτελείας και ακολουθεί το προσεκτικό κατέβασμα συχνά βράδυ που όπως σε κάθε σοβαρή διαδρομή δεν πρέπει να το πάρεις αψήφιστα διότι με την κούραση είναι εκεί που συμβαίνουν τελικά τα περισσότερα ατυχήματα και την πατάνε όσοι παραχαλαρώνουν και διαλύουν το κάρτερ τους.

Το κορμί του φίλου μετά από ένα τέτοιο έπικ ήταν διαλυμένο σε βαθμό που τα έπαιξε στην εθνική οδό στην επιστροφή και έχασε ένα λάστιχο. Αλλά αφού γλίτωσε με έναν τόσο αμελητέο μικροτραυματισμό από μια τέτοια περιπέτεια, όλα καλά! Παρόλα αυτά δήλωσε ότι με αυτή τη διαδρομή έχει κλείσει τη δράση του για λίγο καιρό στις τόσο σοβαρές ορθοπλαγιές και θα γυρίσει για το επόμενο διάστημα σε λίγο άσφαλτο και κανένα χαλαρό χωματόδρομο κοντά στον πολιτισμό. Όλοι την ακούμε σε τέτοιες γραμμές του Κούβελου. Σημασία έχει ότι η πολυπόθητη επανάληψη ολοκληρώθηκε. Απέδειξε ότι μπορεί αν το ονειρευτεί, το Opel corsa μας, να φτάσει στο ζεμεναρχείο από τη Νεροτσουλήθρα. Τι και αν η πηγή κοντά στην έξοδο της διαδρομής δεν είχε αρκετό νερό; Μας ενέπνευσε και εμάς για άλλη μια φορά να σκαρφαλώσουμε ένα δικό μας όνειρο στο μαγικό αυτό μέρος την επόμενη μέρα και ελπίζουμε να ακολουθήσουν και άλλες επαναλήψεις από ονειροπόλα αυτοκίνητα και άτομα που διψούν για περιπέτειες.