Η μικρή και όμορφη

Η Κόψη της Λιάκουρας δεν θα σας απογοητεύσει.

Ξεκινώντας για άλλη μία σκοτωμένη αστραπιαία αυθημερόν εξόρμηση στον κοντινό μας Παρνασσο και γνωρίζοντας ότι τα χιόνια μάλλον ξεκινάνε από τα 2000 μέτρα, το πλάνο ήταν να ανέβουμε όσο μπορούμε με το αμάξι. Οπότε κάναμε την ζαβολιά μας και ανεβήκαμε από τον χωματόδρομο της φτερόλακας. Παρκάραμε κοντά στις "καλύβες" και ξεκινήσαμε το περπάτημα σαν καλοί τουρίστες του βουνού. Βλέπεις στην Ελλάδα δεν μας αρέσουν οι μεγάλες προσβάσεις. Όσο το δυνατον λιγότερο περπάτημα. Όποια και αν είναι η τεχνική δυσκολία. Που να τρέχεις τώρα και να κουράζεσαι? Καφεδάκι, τσιγαράκι και σκαρφαλωματάκι. Δεν είναι τυχαίο που όταν πάμε έξω την ακούμε στο περπάτημα. Εν πάσει περιπτώσει μετά από κανα 45λεπτο φτάνουμε στο διάσελλο της Λιάκουρας.

Η χιονοκάλυψη, δεδομένης της εποχής, άκρως ικανοποιητική. Το ηθικό μας στα ύψη! Φαίνεται να έχει συνθήκες, μουρμουράμε. Νομίζαμε... Ξεκινάμε την πρώτη εύκολη σχοινιά και διαπιστώνουμε πως δεν έχουν κάτσει τα χιόνια. Δεν έδεσε το γλυκό. Εξάλλου γι αυτό πήγαμε στην κοψούλα. Κάνει ο Αντώνης το ρελεδάκι και βρίσκει τους παρατημένους ιμάντες του ραπελ. Το πολύ 10 μέτρα ραπελάκι, μια περίεργη τραβέρσα και φτάνεις στο άβολο ρελε πριν την δεύτερη και τελευταία σχοινιά.

Βέβαια εδώ να σημειώσω ότι υπάρχει και η επιλογή να συνεχίσει κανείς την τραβέρσα και να βγει λίγο πιο κάτω όπου και εκεί με μία σχοινια βγαίνεις στην κόψη, όπως με ενημέρωση ο Λευτέρης την προηγούμενη, από τον οποίο πήρα πληροφορίες. Μου έστειλε και ένα παλιό ποστ στο facebook τού Μαλλιά, με ωραίο υλικό από όταν την είχαν επαναλάβει οι τρεις τους μαζί με τον Αντρέα σε εκδήλωση παλαιού αλπινιστικού.

Και εδώ θα δώσω πάσα στον εαυτό μου για να αναφερθώ στο ότι μας λείπει ένα μέρος σαν και αυτή την ιστοσελίδα για να μοιραζόμαστε εμπειρίες επαναλήψεις στο βούνό και στην αναρρίχηση. Peftontas λείπεις...

H δεύτερη λοιπον σχοινιά ξεκινάει με ένα όρθιο δίεδρο γύρω στο M3 το οποίο όμως ασφαλίζεται καλά (ένα μπλε Camalot 3 ή μια αντίστοιχη καρύδα θα χρειαστεί) και έχει ένα καρφί, το οποίο μου το ανέφερε μετά ο Αντώνης γιατί εγώ από την γκαβομάρα μου δεν το είδα. Μεγάλη η σχοινιά, καμιά 55άρα μέτρα και βγαίνεισ στην κόψη. Από εκεί σύντομα περάσματα με παράλληλη κίνηση σε οδηγούν απροβλημάτιστα στην κορυφή.

Όταν τα χιόνια δεν θα είναι αρκετά, όταν δεν θα έχει συνθήκες, όταν δεν θέλετε κάτι πολύ δύσκολο αλλά όμως άκρως ορειβατικό, η βορειοανατολική κόψη στην κορυφή του Παρνασσού είναι εκεί και σας περιμένει. Μια σύντομη αλλά φανταστική αλπική κούρσα.