Διαδραστική ανάγνωση της ιστορίας της Μπάτμαν

Την πρώτη φορά που βρέθηκα στην Βαράσοβα στη σχολή αναρρίχησης μέσου επιπέδου, όπως συνηθίζεται, βρεθήκαμε να συζητάμε για τους τοπικούς θρύλους και την αναρριχητική ιστορία της περιοχής. Το πάθος γύρω από την ιστορία της αναρρίχησης και της ορειβασίας του Αλέκου και ο ρομαντισμός και οι ολοζώντανες εξιστορίσεις του Ιπποκράτη, μας μετέδωσαν μια τρομερή αίσθηση σεβασμού για τους παλαιότερους, για το στυλ, για την αναρριχητική και ορειβατική ηθική. Κάθε φορά που το σκέφτομαι νιώθω πολύ τυχερός για αυτά που μου έδωσε αυτό το δίδυμο και που μου έτυχε να έχω δασκάλους. Σίγουρα μας έσπρωξαν να ονειρευτούμε τις δικές μας προσπάθειες και να τολμήσουμε, αλλά να σεβαστούμε τους πριν και τους μετά από εμάς, τα όρια μας και τα βουνά και να μην παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά. Η αναρρίχηση όσο παράλογη δραστηριότητα και να είναι. Όσο και να στρέφεται γύρω από τον ανθρώπινο εγωισμό, άλλες φορές τον ανταγωνισμό ενώ άλλες την συντροφικότητα και το μοίρασμα των συγκινήσεων που προσφέρει. Όσο και αν δεν είναι λίγα τα παραδείγματα περιστατικών που αναδεικνύουν τα πάθη και τις φιλοδοξίες των ψωνισμένων προνομιούχων που το ασκούμε, τόσο αποτελεί μια τρομερή έκφραση ελευθερίας. Γιατί αποζητάμε την ταλαιπωρία, τον φόβο, την αβεβαιότητα, την κούραση, την εκτόνωση και τον κίνδυνο; Λέμε πως ο κίνδυνος δεν είναι ο σκοπός, αλλά σίγουρα υπάρχει σαν ένα φλερτ με τα όρια του ελέγχου στη ζωή και σαν ένας βαθμός δέσμευσης απέναντι στην αμφιβολία. Όλα αυτά την κάνουν μία πολύ ελκυστική και εθιστική ενασχόληση. Τόσο θάρρος και τόσος μόχθος απλά για ένα συναίσθημα που δεν μπορείς να περιγράψεις. Για ένα μάθημα ελευθερίας και μια γνωριμία με πρωτόγονα συναισθήματα που πάνε κόντρα στην ευκολία για να γιορτάσουν τη ζωή. Η χαρά να μοιράζεσαι την ένταση της τόσο γεμάτης εμπειρίας με την σχοινοσυντροφιά. Και η νοστιμιά που δίνει στα απλά πράγματα μετά. Στην αγκαλιά στο τέλος, στο νερό, στη δροσιά ή τη ζέστη ανάλογα τι στερούσε κατά τη διάρκεια, στο φαί και σε αυτή την τόσο νόστιμη μπίρα. Η μαγεία της περιπέτειας.

Για το ιστορικό της Μπάτμαν, το άνοιγμα, την πρώτη ελεύθερη επανάληψη, την πρώτη ελληνική επανάληψη και ούτω καθεξής έχουν γραφτεί πολλά άρθρα που περιγράφουν τα γεγονότα από πρώτο, ή έστω δεύτερο χέρι από τους πρωταγωνιστές, τους μάρτυρες των γεγονότων και τους μαθητές τους. Προφανώς κανείς δεν περιμένει να τα γράψω εγώ που γεννήθηκα αρκετά χρόνια μετά την ιστορία μιας διαδρομής που κοντεύει τα 50 χρόνια. Θα αφιερώσω την προσοχή μου μόνο στο ποσό εντύπωση μου είχε κάνει ακούγοντας και διαβάζοντας την ιστορία της διαδρομής. Κυρίως, της ελληνικής προσπάθειας να επαναληφθεί με τα μέσα και τις γνώσεις της εποχής σε αυτό το έπικ με πρωταγωνιστές ονόματα σαν του Δημήτρη Κορρέ, του Χριστόφορου Αγνόγλου και του Δημήτρη Τιτόπουλου που ακόμα και σήμερα, επαναλαμβάνοντας διαδρομές τους δεν σταματάνε να μας εκπλήσσουν, να μας εμπνέουν και να νιώθουμε δέος απέναντι στην φαντασία, την ικανότητα και το θάρρος τους γύρω από το σκαρφάλωμα.

Έχοντας λοιπόν ακούσει και διαβάσει τόσες ιστορίες για την Μπάτμαν μου είχε φανεί ιδανικό όνειρο πως κάποια στιγμή θα μαζέψω τα κουράγια μου να την επιχειρήσω. Για να νιώσω κάτι από το συναίσθημα που συνοδεύει αυτό το αγαπημένο χρονικό αυτής της διαδρομής και τι συμβολίζει για την αναρρίχηση σε αυτή τη χώρα. Ήθελα να δω ειδικά αυτό το πέρασμα. Αυτή την έξοδο από τη σπηλιά που έκανε αυτούς που θαυμάζω για τα σκαρφαλώματα τους να διστάζουν για ώρες. Να βάζουν το θρυλικό πεταχτό καρύδι που έπιασε καλά από πάνω και τελικά να κατεβαίνουν και να επιχειρούν την επόμενη μέρα. Για να βγουν με μία ομαδική προσπάθεια που έμεινε σαν μια πολύ εντυπωσιακή και εμπνευστική ιστορία για τόσα χρόνια. Σε ένα πέρασμα εντωμεταξυ που είχε γίνει ήδη και μάλιστα με προκλητική ευκολία, λένε τα γραπτά, από τον Pete Livesey ελεύθερα, οπότε γνώριζαν ότι πάει. Ίσως και ότι είναι πιο εύκολο από τα περάσματα που έχουν κατορθώσει για να βρεθούν στην σπηλιά. Και εγώ το γνωρίζω αντίστοιχα. Ότι ασφαλίζεται καλά. Ότι για τα σημερινά δεδομένα δεν είναι κάτι φαντασμαγορικό. Ένα ακόμα πέρασμα VIIου είναι. Τότε μπορεί αυτό να ήταν η πιο δύσκολη σχοινιά της χώρας. Τότε μπορεί να συμβόλιζε το επόμενο βήμα. Το σπρώξιμο των ορίων. Τον ανταγωνισμό και τη συντροφικότητα. Τη φιλοδοξία και το όνειρο. Τώρα το VII είναι ένα νουμεράκι. Πόσο άδικο για τα βιώματα και την ιστορία να μετράμε νουμεράκια. Κάπως πρέπει να συνεννοηθούμε. Αλλά τα νουμεράκια χάνουν τόσο την ουσία. Χάνεται ο συμβολισμός μέσα τους. Αυτό λοιπόν το πέρασμα συμβολίζει για μένα το πρώτο βήμα που κάνει το άτομο που αποφασίζει να βουτήξει στην περιπέτεια. Αυτό το πρώτο βήμα που ο Ντε Λούκα παρουσιάζει στο παιχνίδι της χήνας ως το πιο βαρύ. Αυτό της απόφασης. Την ελευθερία της επιλογής. Αυτό που αναγκαστικά σε μεταφέρει σε ένα παρόν που δεν χωράει σκέψη για παρελθόν ή μέλλον. Τέτοιες σκέψεις κάνουν περάσματα σαν αυτό και διαδρομές σαν την Μπάτμαν κάτι μεγαλύτερο στο κεφάλι μου. Είναι σύμβολα για την αγνή περιέργεια που μας ωθεί στα βράχια. Το βάρος της ιστορίας και η μαγεία της αμφιβολίας που κάνουν γραμμές σαν αυτή να αποτυπώνονται εντελώς διαφορετικά στο κεφάλι μου κάθε φορά που οραματίζομαι να βρίσκομαι εκεί. Δεν είναι απλά ένα νούμερο. Είναι η αναμέτρηση με τον φόβο. Δεν είναι απλά ένα πέρασμα. Όλες και όλοι έχουμε συμβολικές περιπέτειες-όνειρα στο κεφάλι μας. Προσωπικούς στόχους που συμβολίζουν κάτι πολύ περισσότερο από ένα νούμερο μια τοποθεσία ή μια δραστηριότητα. Η Μπάτμαν στο κεφάλι μου ήταν κάτι τέτοιο από όταν γνωρίστηκα με την ιστορία της.

Κάθε φορά που περνούσα από κάτω σκεφτόμουν πότε θα έρθει εκείνη η μέρα που θα δω από κοντά αυτό το αεροπλανικό καβάλημα. Πολλές φορές το σκέφτηκα, πολλές το ονειρεύτηκα, μερικές πήγα να το κοιτάξω από κάτω και έφυγα με έναν φόβο και ένα δέος. Βρέθηκα να τη χαζεύω και να σκέφτομαι πως να πιάνει εδώ και πως να πιάνει εκεί και πως να μοιάζει η έξοδος όταν βρίσκεσαι στη σπηλιά; Κάθε φορά κατέληγα στο όχι τώρα. Ίσως την επόμενη φορά. Και αν το καρύδι δεν με εμπνέει; Μήπως να το αφήσω για όταν το νιώθω λίγο περισσότερο; Είμαι σίγουρος ότι πολλοί και πολλές ακόμα άλλωστε το έχουν ονειρευτεί και προφανώς μιλάμε για μια γραμμή που μετράει πολλές επαναλήψεις. Απλά είναι από αυτές που νιώθω σου μένουν. Λίγο η ιστορία. Λίγο η αισθητική. Είχε μεγαλώσει στο κεφάλι μου σίγουρα πολύ και βρισκόταν στην ειδική κατηγορία διαδρομής-μύθου. Όλα αυτά κάνανε την εμπειρία αυτής της διαδρομής κάτι ξεχωριστό. Θα προσπαθήσω να μεταφέρω την αίσθηση λοιπόν μήπως παρακινήσει και άλλα άτομα να αναμετρηθούν με όνειρα που τα τρομάζουν αλλά τα εξιτάρουν παράλληλα.

Δεν θέλω να αναλωθώ στο βύσμα που φύτρωσε και κουτσούρεψε την εμπειρία της διαδρομής για χρόνια γιατί υπάρχουν σοβαρότερα θέματα για να ταλαιπωρούν τα κεφάλια μας. Άλλωστε το βύσμα που αλλοιώνει το χαρακτήρα της διαδρομής δεν υπάρχει πλέον. Παρόλα αυτά δεν μπορεί να μην αναφερθεί πως υπήρξε βύσμα στο επίμαχο γενναίο πέρασμα της εξόδου από τη σπηλιά και το καβαλημα αυτής της στέγης της Μπάτμαν και προφανώς η ύπαρξη του την καθιστούσε μια άλλη διαδρομή.

Ήρθε λοιπόν τις προάλλες αυτή η μέρα να βιώσω τον τρομακτικό αυτό μύθο. Το μεσημέρι που κατεβήκαμε από μία διαδρομή με τον Ηλία, είπαμε να πάμε προς την παραλία να ξεκουραστούμε, να ανασυνταχθούμε και να σκεφτούμε τη συνέχεια της ημέρας. Κατεβήκαμε λοιπόν στην περιοχή της Μπάτμαν όπου υπήρχαν διάφορες γνωστές φυσιογνωμίες σε γύρω διαδρομές. Στο πάτωμα πέρα από εμάς ο Στέφανος με το Σπύρο που συναντήσαμε και αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε φαγητά και κουβεντιάσματα. Μετά από λίγο λέει ο Στέφανος να κάνει μια προσπάθεια στην διπλανή ιστορική πεταλούδα, οπότε ξεκινάει, με ασφαλιστή και εμψυχωτή τον Σπύρο, την μάχη του και στεκόμαστε εμείς να παρακολουθούμε ξάπλα στη σκια απέναντι σαν να βλέπουμε σινεμά.

Συζητάμε μετά τι προλαβαίνουμε να κάνουμε και πετάει την πρόταση ο Ηλίας: “Έλα πάμε Μπάτμαν!”. Κοντοστέκομαι για μία στιγμή και νιώθω να φτερουγίζει το στήθος μου από ανυπομονησία και φόβο. Σκέφτομαι μέσα μου για 2-3 δευτερόλεπτα πως θέλω πολύ και πάντα θα φοβάμαι και πάντα θα το αναβάλλω. Πάντα θα βρίσκεται δικαιολογία. Οπότε σχεδόν αντιδραστικά προς τον αρνητισμό που με έπιασε λέω "Πάμε". Κατευθείαν ξεκινάω με τρεμάμενα χέρια να φορτώνω πάνω μου καρύδια - τοτεμάκια και λοιπά υλικά. Με ρωτάει ο Κωνσταντίνος "που πάτε τελικά;" λέω "Μπάτμαν". Με κοιτάει με μια απορία αν το εννοώ. Δεν ξέρω εκείνη τη στιγμή ούτε ο ίδιος αλλά προσπαθώ να το παίξω σίγουρος για να πείσω τον εαυτό μου. Πάμε από κάτω και αρχίζουμε με νευρικότητα να τρέχουμε τα σχοινιά μας. Ακούω τον Στέφανο να λέει "Τέλεια, σειρά μου να δω σινεμά". Και έτσι στήνεται απέναντι η παρέα και κοιτάει και ενθαρρύνει. Εμένα η καρδούλα μου έχει ήδη αρχίσει να ανεβάζει παλμούς. Η ένταση μου και το άγχος μου ανεβαίνει κατακόρυφα. Δεν νιώθω καθόλου σίγουρος. Αλλά σκέφτομαι ντάξει βύσματα έχει μπορώ να κατέβω ανά πάσα στιγμή. Μπορεί να φτάσω μέχρι το τελευταίο βύσμα. Μπορεί μέχρι τη σπηλιά και να κατέβω απο το διαμπερές πάμε και βλέπουμε όπως νιώθω στην πορεία.

Έχω δεθεί και στέκομαι ακριβώς κάτω από το ξεκίνημα. Προσπαθώ να μαζέψω τα κουράγια μου. Δεν ξέρω γιατί φοβάμαι τόσο. Συνήθως έχω μια συγκέντρωση πριν τα δύσκολα. Αλλά είπαμε στο κεφάλι μου ήταν μύθος. Μου λέει ο Ηλίας: "Παπούτσια δεν θα βάλεις;". Εγώ σαν χαμένος να κοιτάω πάνω. Σαστίζω λέω "ναι ναι παπούτσια". Ρίχνω τελευταία ματιά πάνω και πιάνω να βάλω παπούτσια. Πάω να κάνω το πρώτο βήμα κάνω μια κίνηση. Νιώθω τρομερά σφιγμένος. Όλα μου φαίνονται γλιστερά και βαριανασαίνω από το άγχος. Κατεβαίνω στο έδαφος και σκέφτομαι: "Πάμε από την αρχή αλλά αυτή το φορά πίστευε το. Τι νόημα έχει να το ζήσεις έτσι;" Δείχνω το πρώτο βύσμα και λέω "Δικό μου είναι αυτό έτσι;". Φωνάζει ο Σπύρος από απέναντι. "Όλο δικό σου". Ξεφυσάω δυο φορές σβήνω το κεφάλι μου και ξεκινάω με αρκετή παραπάνω σιγουριά. Πάω στο πρώτο βύσμα. Πάω στο διαμπερές από πάνω τινάζω τα χέρια μου νευρικά κοιτώντας που πιάνει μετά. Γκρινιάζω λίγο για το πόσο γλιστερά είναι όλα. Αρχίζουν να σπινιάρουν τα πόδια. Τα χέρια νιώθω την ανάγκη να τα σφίγγω λίγο περισσότερο από όσο θα ήθελα για να μη γλιστρήσω. Κάνω ένα δυο ψαξίματα πώς πιάνει που, δυσκολεύομαι αλλά βγαίνω δεξιότερα πιάνω την ανάποδη φλοίδα κάνω αυτό το άβολο σήκωμα για την πρώτη μεγάλη τρύπα κάτω από το crux και πάνω από το δεύτερο βύσμα και βάζω γόνατο στην τρύπα να ξεκουράσω λίγο τα χέρια μου. Σηκώνομαι κλιπάρω το τρίτο βύσμα. Πιάνω το επόμενο πιάσιμο να δω. Είναι χειρότερο από ότι νόμιζα και τα πόδια από κάτω ανύπαρκτα. Συνειδητοποιώ ότι έρχεται σίγουρη γκαζόζα. Κατεβαίνω πάλι στο γόνατο τινάζω και προσπαθώ να φανταστώ πως πάει το επόμενο κομμάτι που προφανώς είναι πιο δύσκολο από ότι περίμενα. Ξεκουράζω τα χέρια μου όσο αντέχει το πόδι και οι κοιλιακοί που σφίγγουν σιγά σιγά. Σκέφτομαι ότι είμαι πολύ πιο πρησμένος από όσο φανταζόμουν σε αυτό το σημείο. Το επόμενο κομμάτι μέχρι την πρώτη σπηλίτσα φαίνεται πιο δύσκολο. Είναι άλλωστε ένα γλιστερό πέρασμα με κακά πόδια γύρω στο VII+. Έχω καταλάβει ότι θα σφιχτώ περισσότερο από όσο περίμενα. Το παίρνω απόφαση και βάζω φόρα για πάνω. Πιάνω όπως όπως τα τρυπάκια κάνω ένα λίγο απεγνωσμένο σήκωμα να πατήσω την τρύπα που έπιανα, δίνω μια τσαπατσούλικη δυναμική κίνηση και πιάνομαι από τη βάση της πρώτης σπηλιάς με το σετάκι δίπλα στην πατούσα μου που δεν με κάνει και τρομερά χαρούμενο στην ιδέα να πέσω. “Έτσι δεν θα πάω πουθενά” σκέφτομαι. Ας ανέβω στην τρύπα από πάνω να γίνω καινούργιος να κλιπαρω το τελευταίο βύσμα και να σκεφτώ αν συνεχίζω ή κατεβαίνω.

Σηκώνομαι λοιπόν όπως όπως μέσα στην τρύπα. Είμαι πλέον στα πόδια μου και μπορώ να σκεφτώ τις επιλογές μου. Βλέπω μια πολύ ωραία ρωγμή στην δεξιά πλευρά της τρύπας και βάζω ένα τοτέμ μη γίνει καμία βλακεία γιατί είμαι και αρκετά πάνω από το βύσμα πλέον και σίγουρα η πτήση θα είναι πολύ τρομακτική. Όχι βέβαια επικίνδυνη, αλλά ο φόβος θολώνει την κρίση και θέλω να νιώσω ηρεμία. Βάζω το τοτέμ ακούω από κάτω “έχεις βύσμα δεξιά”. Βγάζω κεφάλι βλέπω ότι όντως είναι ακριβώς δίπλα μου το τελευταίο βύσμα οπότε κλιπαρω το άλλο σχοινί εκεί. Είμαι ράκος ήδη. Προφανώς αν πας ψάχνοντας τα λάθη είναι δεδομένα. Αν φοβάσαι σφίγγεσαι και λοιπά... Αρχίζουν πάλι οι αμφιβολίες. Μήπως να περάσω το σχοινί μέσα από το βύσμα να κατέβω; Θέλω να ζορίζομαι run-out πάνω από καρύδια στην έξοδο από τη σπηλιά; Μήπως το παράκανα που μπαίνω με αυτή την ψυχολογία; Να έρθω λίγο πιο φορμαρισμένος άλλη φορά και σίγουρα ξεκούραστος και σίγουρα πρωί με ίσκιο. Και σίγουρα με μπόλικη μαγνησια γιατί όλα γλιστράνε και έχω ανέβει με ένα άδειο σακούλι που απλά χαϊδεύω τα τοιχώματα του ελπίζοντας; Μόνο αρνητικές σκέψεις για μερικά δευτερόλεπτα. Μόνο αμφιβολίες και δικαιολογίες από φόβο για το πώς θα είναι το φημισμένα απαιτητικό ψυχολογικά κομμάτι της σχοινιάς. Ηρεμώ. Παίρνω το χρόνο μου. Παίρνω ανάσες. Ρίχνω παλμούς. Κοιτάω απέναντι φίλους μαζεμένους να κοιτάνε και να ενθαρρύνουν την προσπάθεια. Σπάω στο μυαλό μου σε κομμάτια την διαδρομή. Λέω είμαι σε βύσμα περνάω εύκολα δεξιά φαίνεται να πηγαίνει χωρίς θέμα πάνω από τη φλοιδα. Μετά ένα θετικό καβαληματάκι και θα ‘μαι στη σπηλιά που ονειρεύομαι να δω πως μοιάζει ο κόσμος από μέσα. Εκεί σίγουρα παίζει το μεγάλο διαμπερές αν δεν νιώθω ότι θα βγω ενισχύω δοκιμάζω κατεβαίνω και όλα καλά. Ας πάω τουλάχιστον να δω μην φύγω αμαχητί από το βύσμα. Επιλογές ακόμα θα έχω άλλωστε. Βγαίνω δεξιά ανεβαίνω εύκολα πάνω από τη φλοίδα βάζω και μια καλή ασφάλεια και κάνω το θετικό καβαλημα για την τρύπα που είναι λίγο πιο άβολο από αυτό που περίμενα αλλά όχι τραγικό. Είμαι στην σπηλιά. Έχει μερικά περιττώματα πουλιών αλλά όχι κάποια ένδειξη φωλιάς με μια πρώτη ματιά. Ασφαλίζομαι σε ότι βρίσκω για να νιώσω πάλι ασφαλής, το διαμπερές, το καρφί  που ισοστάθμισα με ένα φρεντ γιατί φαίνεται δεκαετίες εκεί. Σκέφτομαι αν τελικά βγω αλλά όλα πάνε στραβά θέλω να υπάρχει σιγουριά ότι θα με κρατήσει το αριστερά σχοινί μου. Μπλέκομαι από το άγχος μου με τους ιμάντες και τα σχοινιά γιατί κοιτάζω έξω τόση ώρα που κάθομαι με τον κώλο στη σπηλιά και λέω βλακείες προσπαθώντας να ηρεμήσω την κατάσταση μου. Πολυτέλεια της ασφάλειας της σπηλιάς. Προσπαθώ να καταλάβω πως δέθηκα κόμπος και πως θα γυρίσω να κοιτάω από τη σωστή πλευρά με τα σχοινιά τακτοποιημένα. Κοιτάζω την ρωγμή στο ταβάνι προς την έξοδο. Μικρότερη από όσο ήλπιζα. Μαύρο τοτεμάκι που ονειρευόμουν δεν χωράει με τίποτα. Παίρνω λίγο χρόνο σηκώνομαι όρθιος και τραβερσάρω να δω από κοντά που παίρνει το καρύδι και αν με εμπνέει. Τεντώνομαι λίγο περιεργάζομαι με το βλέμμα τη ρωγμή καλά και βάζω ένα καρύδι νούμερο 5. Ευτυχώς δεν είναι και καμία ψείρα σκέφτομαι. Και έχει μπει πολύ καλά. Παρόλα αυτά δεν μου αρκεί επουδενί τόσο που φοβάμαι για να σκεφτώ να βγω έξω. Βάζω ένα δεύτερο δίπλα του και τα κλιπάρω στο ίδιο σετάκι. Ακόμα καλύτερα αλλά παρόλα αυτά και τα δύο έχουν μπει από αριστερά προς τα δεξιά. Είναι μεν εξαιρετικά αλλά στην χειρότερη γκαντεμιά που μπορεί να με βρει αν πέσω και κάνω κάνα περίεργο εκκρεμές και τα τραβήξω αριστερά και βγουν; Πόσο θα μου άρεσε να έχω και ένα από δεξιά προς τα αριστερά; Ξαναμπαίνω στη σπηλιά. Παίρνω δύο ανάσες βάζω μια θλιβερή ποσότητα από την μαγνησία που μου έχει μείνει στο αριστερό χέρι που με κράταγε όσο έφτιαχνα τη χειροτεχνία μου. Ξανά βγαίνω αυτή τη φορά λίγο περισσότερο. Βλέπω ότι έξω έξω μπορώ να βάλω ένα καρύδι στην φορά που ήλπιζα και το βάζω. Ενώνω τα δύο άλλα με αυτό με τρόπο που όλα να τραβήξουν προς το κέντρο αν τα φορτώσω και πλέον νιώθω ότι αυτό δεν πάει πουθενά ότι και να γίνει. Είναι ρελέ πλέον δεν είναι ασφάλεια. Έχω βάλει τρία καρύδια που το καθένα τους είμαι σίγουρος ότι θα άντεχε πτώση μόνο του. Δεν χωράει αμφιβολία ότι είναι ασφαλές. Θα πετάξω αν πέσω. Αλλά είμαι ασφαλής να δοκιμάσω. Τόσο που φοβόμουν χρειαζόμουν την υπερβολή για να αποφασίσω να φύγω από τη σπηλιά. Ώρα να δω αν το λέει η καρδούλα μου. Βγαίνω δειλά δειλά και χαϊδεύω το γλιστερό πλέον αλλά καλό πλάγιο πιάσιμο της εξόδου. Πιάνει καλά. Αν πετάξεις πόδια απέναντι αυτό είναι, έπειτα ντούλφερ και ότι είναι να γίνει ας γίνει. Το πέρασμα που ονειρευόμουν είναι εδώ. Δεν βλέπεις από πάνω τίποτα. Δεν ξέρεις όταν βγεις που θα πιάνει. Δεν καταλαβαίνεις από κάτω. Η μόνη πληροφορία είναι αυτό το πιάσιμο και τα πόδια κόντρες απέναντι. Πρέπει να κάνεις κομίτ. Πρέπει να βγεις στην έκθεση να πλαγιάσεις στο ντουλφερ να για να βγάλεις το άλλο χέρι και το κεφάλι πάνω από το ρημάδι το ταβάνι. Οι ιστορίες λένε πιάνει. Πάει εύκολα, είναι ψυχολογικό μόνο. Άμα βγεις το κάνεις. Βλέπω το κομμένο βύσμα. Σκέφτομαι ότι αν ήταν εκεί σίγουρα θα το είχα κλιπάρει και μάλλον θα είχα ήδη βγει. Χαίρομαι που δεν είναι εκεί. Γιατί τώρα θα ζήσω τη Μπάτμαν. Τώρα νιώθω λες και κάνω την πιο διαδραστική ανάγνωση της αγαπημένης μου αυτής ιστορίας. Τώρα φοβάμαι πως μοιάζει το άγνωστο πάνω από το ταβάνι και νιώθω τον τρόμο να πάω. Το πέρασμα ασφαλίζεται τέλεια. Και εγώ έχω φτιάξει ένα υπερβολικό κλαστερ σαν τα βίντεο του μπριτ ροκ τρομάρα μου. Βέβαια εκεί είναι για περάσματα ζωής και θανάτου σε runout που κάνουν αυτό να μοιάζει lowball boulder. Σκέφτομαι κάπως έτσι θα νιώθανε τότε οι πρωταγωνιστές του παραμυθιού. Σκέφτομαι τους δασκάλους να εξιστορούν. Σκέφτομαι φίλες και φίλους. Κοιτάω τους από κάτω. Λέω εντάξει είμαι φουλ χέστης πως κάνω έτσι; Ένα πέρασμα είναι. Ανάσα και βγαίνω. Πάω τα πόδια δεξιά αφήνω αριστερό χέρι. Το κομιτ έγινε. Ή πάνω ή στα καρύδια... Βγάζω επιτέλους κεφάλι ματσάρω με το αριστερό στο ντουλφερ πάνω από το δεξί. Ακριβώς από πάνω δεν πιάνει. Σηκώνεις πόδια παίρνεις την από πάνω ρωγμή σταυρώνοντας με το δεξί κάτω κάτω. Πας λίγο με φορά και ελπίζεις όσο έχεις ενέργεια ακόμα. Πιάνει τέλεια. Σηκώνω λίγο πόδια. Κάνω να πατήσω το αριστερό πάνω από το ταβανάκι μήπως φύγει η άρνηση και νιώσω λιγότερο εκτεθειμένος. Κακή ιδέα. Ντούλφερ είπαμε. Το κατεβάζω πάλι πάω να το φέρω δεξιά μπλέκεται κάτι από το μποντριέ στο σχοινί και εμποδίζει το πόδι το τινάζω κάτω, ξεσκαλώνει, το ξανασηκώνω. Ψυχραιμία. Απλά φύγε από δω γιατί δεν είναι να στέκεσαι. Τα χέρια είναι τέλεια. Τα πόδια γλιστερές τριβές. Δεν είναι δύσκολο. Θέλει αποφασιστικές κινήσεις και να φύγεις. Η έκθεση είναι μόνο που παίζει πολύ με το κεφάλι σου. Κάνω άλλη μια κίνηση με το δεξί. Πιάνω το μπλοκι στο πλάι και ανάποδα με το αριστερό. Πατάω από κάτω το αριστερό πόδι. Λέω “Αυτό είναι τελείωσε!” Έτσι να κάνω έπιασα την χούφτα από πάνω και τέλος. Πετάω το χέρι βιαστικά γιατί έχω τρομάξει ψάχνοντας και νιώθω μόνο το κάλεσμα της βαρύτητας από κάτω μου, πάω για τη χούφτα μπας και αρχίσουν να πέφτουν οι παλμοί με το τέλος του περάσματος. Με το χέρι στον αέρα για την τελευταία κίνηση λοιπόν γλιστράει το πόδι και απογειώνομαι. Δεν καταλαβαίνω πότε βρέθηκα να πέφτω. Να πετάω. Για να δούμε θα ακούσουμε Ντιν Ντιν από καρύδια που βγαίνουν; Δεν πιστεύω... Κρέμομαι από το σχοινί. Τα καρύδια στη θέση τους. Βρόντηξα λίγο άτσαλα το αριστερό μου πόδι και με τσίμπησε ο αστράγαλος αλλά είμαι μια χαρά ολόκληρος. Έχω ανεβάσει παλμούς από την αδρεναλίνη. Ακούω επιφωνήματα ανακούφισης και πανηγυρισμούς από κάτω. Σκέφτομαι “τι χαζός που είμαι; Λίγο ψυχραιμία ήθελε και πάει. Ήταν πιο εύκολο από ότι περίμενα. Πήγα σφιγμένα και τρομαγμένα. Άλλη μια κίνηση στο ντουλφερ και είχε τελειώσει. Τι έβαλα το πόδι αριστερά; Από το φόβο μου πήγαινα όπως να ναι. Δεν ήταν σκαρφάλωμα αυτό. Λίγη ψυχραιμία ήθελε μόνο.” Εύκολο εκ των υστέρων! Τραβιέμαι. Πιάνω βράχο σκαρφαλώνω μέχρι τη σπηλιά και κάθομαι.

Τα καρύδια μια χαρά κρατάνε. Δεν έχω ξαναπέσει έτσι σκέφτομαι. Όχι σε καρύδια σίγουρα. Έχω τρομάξει. Χαίρομαι που όλα καλά. Τώρα πρέπει να σκεφτώ αν θα ξαναβγώ από αυτή τη σπηλιά. Σκέφτομαι δεν θέλω. Το λέω φωναχτά. "Πω πω τώρα δεν θέλω καθόλου να ξαναβγώ από δω". Γελάνε κάτω. "Εε λογικό!". Λέω "Μήπως θέλει να δοκιμάσει κανείς άλλος;" Αρνητικές απαντήσεις. Παίρνω το χρόνο μου. Τώρα ξέρω ότι πάει. Σκέφτομαι δεν θα ξαναπάω όπως να ναι. Ντουλφερ ντουλφερ και έφτασες 4-5 κινήσεις είναι. Αρχίζουν να κοιτάνε τα βίντεο από κάτω στο var. Αρχίζουν οι αναλύσεις. Πάτησες το σχοινί; Το πόδι σου γλίστρησε. Μην πατήσεις αριστερά κλπ. Ακούω. Ξέρω ότι πήγα όπως να ναι. Δεν το πίστεψα όσο χρειαζόταν και τρομοκρατήθηκα. Γιάννης από κάτω: "Κασκαντέρ! Μην πατήσεις αριστερά. Όλο ντουλφερ. Το χεις άνετα. Πόδια δεξιά και φύγε." Έχει δίκιο. 4-5 κινήσεις ντουλφερ. Τώρα ξέρω και που πιάνει θα βγω εύκολα. Περνάνε μερικά λεπτά όσο μαζεύω τα κουράγια μου. Βγαίνω δεξιά και ξανάμπαινω 2-3 φορές. Ξέρω τι πρέπει να κάνω. Ξέρω ότι τα καρύδια αντέχουν. Βγάλε τον τρόμο από το κεφάλι σου. Κράτα τον εποικοδομητικό μόνο. Όχι αυτό που σε παραλύει και δεν σκέφτεσαι. Αυτόν που σε συγκεντρώνει. Συνήθως δεν κάνεις τέτοιες βλακείες. Πάμε με ψυχή και ψυχραιμία. Γιατί φοβήθηκα τόσο πολύ; Τι έχει αυτό το πέρασμα και με τρομάζει έτσι; Είναι απλά ο μύθος στο κεφάλι μου. Ξέρω πως να μπω στο zone μου συνήθως. Ώρα να το κάνω. Μουγκρίζω λίγο και πάω. Καμία σχέση, τώρα βγαίνω λίγο σφιγμένος αλλά άνετα πάνω. Καβαλάω. Φοβάμαι εννοείται αλλά διαφορετικά τώρα. Με το που τελείωσε και με παίρνει βάζω ένα φρεντ στη ρωγμή μπροστά μου. Σηκώνομαι και κλιπάρω το ρελέ από πάνω μου. Δεν το πιστεύω. Η σχοινιά όνειρο. Είμαι στο ρελέ μετά το ταβάνι της Μπάτμαν. Γιατί αυτές οι γραμμές δεν έχουν επισκεψιμότητα πλέον; Για κάτι τέτοιες στιγμές σκαρφαλώνουμε. Ηλιοβασίλεμα από το ρελέ. Έρχεται και ο Ηλίας στο ρελέ. Δεν προλαβαίνουμε να πάμε τη δεύτερη σχοινιά χωρίς φακό. Ραπέλ. Κάποια στιγμή θα ξανάρθουμε να κάνουμε και την άλλη σχοινιά. Τώρα ο μύθος έγινε διαδρομή στο κεφάλι μου. Το όνειρο έγινε ανάμνηση. Η εμπειρία θα μείνει στη μνήμη ολοζώντανη. Δεν έχει σημασία τώρα η δεύτερη σχοινιά. Πάμε να κεράσουμε τις πιο νόστιμες μπίρες. Αφού πρώτα κρεμαστώ στο ραπέλ να ξεσφηνώσω τα καρύδια μου από τη στέγη. Ήταν ένα πρότζεκτ από μόνο του και αυτό. Χρειάστηκε σφυρί, εξολκέας, φακός, υπομονή και λίγο κρέμασμα σε φρεντ από πάνω. Μερεμέτι κανονικό. Αλλά ποιος νοιάζεται; Ευτυχία τώρα!

Σημασία δεν έχει η διαδρομή. Η νοηματοδότηση των εμπειριών είναι προσωπική και ουσιαστικότερη των γεγονότων. Σημασία έχει η προσπάθεια. Η έξοδος από την άνεση. Τα όνειρα, οι μύθοι και οι συμβολισμοί. Όχι οι βαθμολογίες και τα νούμερα. Η χαρά της περιπέτειας. Αυτό κάνει την καρδιά μας να χτυπάει λίγο πιο έντονα. Αυτό που μας παρακινεί να ονειρευτούμε, να φοβηθούμε και παρόλα αυτά να δοκιμάσουμε. Η μαγεία βρίσκεται σε πράγματα που ονειρευόμαστε αλλά μας τρομάζουν. Το σκαρφάλωμα δεν είναι αντικειμενικότητες, επιδόσεις και νούμερα. Δεν είναι φύλα και συγκρίσεις. Δεν είναι χώσιμο και σκληροί καριόληδες. Είναι μια έκφραση αναζήτησης του αλατιού της ζωής. Είναι αναλογίες και εσωτερικές μάχες. Δεν είναι λογικό. Δεν είναι χρήσιμο. Είναι ένα παιχνίδι υπερβάσεων που μας αρέσει να παίζουμε για αυτές τις συγκινήσεις.