Αλήθειες με την "Τζίνα" - RAGE AGAINST THE MACHINE*

Η γκρίνια  αρέσει στον αλγόριθμο. Η άρνηση  όταν συνδυάζεται με εύπεπτο  περιεχόμενο είναι το καλύτερο καύσιμο του. Η οργή υπερέχει.  Κάποιοι και στη δική μας μετα-κοσμάρα έχουν κάνει καριέρα βουτώντας τα δάχτυλα στη χολή για να πιάσουν το πληκτρολόγιο ..όχι τίποτα τακάκια ε; Like και αλληλέγγυα shares τρέχουν αβασάνιστα  στην οργή πάρα στα sends. Αυτό εξηγείται. Ως βιολογικά όντα, έχουμε μια έμφυτη τάση να δίνουμε μεγαλύτερη προσοχή στους κινδύνους και στα αρνητικά νέα (προκατάληψη αρνητικότητας). Πρόκειται για εξελικτικό μηχανισμό του εγκεφάλου μας. Οι πρόγονοί μας έπρεπε να θυμούνται πού κρύβεται ο κίνδυνος (π.χ. ένα αρπακτικό) για να επιβιώσουν, παρά πού βρίσκεται ένα όμορφο λιβάδι. Ο αλγόριθμος το εντοπίζει αυτό και μια «έκθεση μειοψηφίας» γίνεται mainstream στα σόσιαλ με το  κοινό να τραϊμπαλίζεται στο δίκτυο με πάθος που δε θα επιδείκνυε ποτέ σε βράχο.  

“..Who controls the present now controls the past“

Η κύρια αιτία της αρνητικότητας έχει να κάνει με το ότι  η αναρρίχηση έχει υποστεί μια τεράστια δομική αλλαγή τα τελευταία χρόνια. Αυτό που κάποτε ήταν μια περιθωριακή αντικοινωνική υποκουλτούρα, έχει μετατραπεί σε μια παγκόσμια βιομηχανία δισεκατομμυρίων ευρώ, σε ολυμπιακό άθλημα και σε ένα  δημοφιλές lifestyle. Αυτή η εμπορευματοποίηση με αιχμές τη συμπερίληψη και την εμμονή στην ασφάλεια, έρχεται σε αντίθεση με το μοναχικό, ριψοκίνδυνο, βασισμένο στις ιδίες δυνάμεις πνεύμα της περιπέτειας που αρχικά γέννησε την υποκουλτούρα. 

Η αντίθεση πυροδοτεί αντίδραση που στη χώρα μας εκδηλώνεται συνήθως μετά από εξαγγελίες  και καλέσματα σε γιορτές στα βράχια από Άλλους. Τέτοιοι λογίζονται η ΕΟΟΑ και οι τοπικοί Δήμοι σαν φορείς εξουσίας οπωσδήποτε,  οικονομικά συμφέροντα και βιομηχανίες του Σατανά (πχ Petzl, ΤΕΡΝΑ), αλλοδαποί αποικιοκράτες και ντόπιοι κοτζαμπάσηδες (..ο έξης ένας). Και λέω από Άλλους γιατί τα δικά μας Καλέσματα εξυπηρετούν πάντα τους σωστούς σκοπούς και δεν οχλούν. Καμιά φορά πάλι, αυτοί οι Άλλοι εξοργίζουν απλά γιατί πλήρωσαν να ανέβουν  σε κάποια 8αρα κορυφή οδηγό + Ο2 που στη χώρα μας θεωρείται ακόμη πολύ σπουδαίο επίτευγμα και επιβάλει αυστηρή λογοκρισία ..για κάποιον ανεξήγητο λόγο.  

Συχνά η  αρνητικότητα διασταυρώνεται με την «ιστορική πλάνη» και την αναδρομική εκτίμηση. Το παρελθόν παραμορφώνεται εστιάζοντας σε γεγονότα για να δικαιολογηθεί η αντίθεση. Έτσι πεδία που δε τα ξέρε κανείς πριν προβάλλονται «ιστορικά» γιατί έτυχε να έχουν σκαρφαλωθεί παλιά  ..που υπήρχαν και τότε αναρριχητές ξέρετε. Τρυπάνια βαφτίζονται βέβηλα ενώ άλλα αγιοποιούνται! Η έλλειψη επικοινωνίας τοπικών κοινοτήτων καταλήγει σε αγώνα ιδεολογικής υπεροχής και η σοκαριστική πτώση μιας ντομάτας  δημόσιο θέαμα στα αδηφάγα σόσιαλ που προκαλεί εμφύλιο στους δικαιωματιστές, με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Προστασίας Φρούτων να καταγγέλλει την ένωση δικαιωμάτων των Λαχανικών για Σεκταρισμό και Gatekeeping για ένα ζήτημα που έχει λυθεί οριστικά και αμετάκλητα με απόφαση Ανώτατου Δικαστηρίου  από το 1893.

“Some of those that work forces are the same that burn  crosses…”

Το παράδοξο με αυτή την αρνητικότητα είναι ότι αποπνέει μια υπαρξιακή αμφιθυμία, αφού η ιδεολογία σε αυτό τον τόπο ήταν πάντα ζακέτα ξεχειλωμένη: από τη μια η άγρια ομορφιά, ο ρομαντισμός, το punk underground πνεύμα και από την άλλη η απόλυτη  ασφάλεια, η συμπεριληπτικότητα. Από τη μια αγανάκτηση για την ανάπτυξη νέων πεδίων  και από την άλλη  τρομοκρατία γιατί σπάνε τα βύσματα  και δεν είναι ασφαλή. Από τη μια  το πουλί των Μανικίων και από την άλλη ούτε πέτρα ελεύθερη στον Υμηττό να φωλιάσει κάνας μπούφος. Από την μια το γάζωμα με ανάθεση πεδίων  από την άλλη η χρήση τους  όπου μας βολεύει. Μποϋκοτάζ στην  Περαχώρα αλλά hit καλοκαιρινό η Ντούκα και πάρτι η Λαγκάδα. Άλλο το τρυπάνι του Ψηλού και άλλο  του ClimbGreece (στην Ελλάδα ανοίγουν διαδρομές και τα site πια). Μομφή στις μονόσχοινες του Κοκκινόβραχου έπαινος στις μισερές του Ζεμενού. Όχι, παχυλό και με κόκκινα γράμματα παρακαλώ, στο Gentrification αδιάφορων πεδίων, άκρα του τάφου σιωπή για το Frankensteining με το φιξάρισμα ρελέ στον Όλυμπο. Συντασσόμαστε κατά της συνεχούς ανάπτυξης πεδίων, αλλά έχουμε στο μεταξύ φυτέψει τόνους χάλυβα στον βράχο ή πατάμε το like αλλά δεν ξέρουμε καν τι είναι βύσμα.. Θαυμάζουμε τον Hansjörg Auer και τον Alex Honnold με τα ακραία επιτεύγματά τους, αλλά βάζουμε κράνος και σχοινί στους αρχάριους για βόλτα στο χιονοδρομικό (μη μας κρυώσουν κιόλας).. Ανησυχούμε για τον κίνδυνο των  ..wildfires στους πευκώνες, αλλά παρακινούμε ακατάλληλους να γίνουν Ζεμενίστες με τα γνωστά αποτελέσματα (..ε όχι και τόσο γνωστά,  μόνο τα ατυχήματα του Βούτυρου γίνονται πρωτοσέλιδο σε αυτό τον τόπο). Αναζητάμε  αυθεντικότητα, εσωτερικότητα, περιπέτεια αλλά μιλάμε για πρωτόκολλα, εγγυήσεις και κανόνες. Με  αυτά και αυτά αποφεύγουμε την απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα: μπορεί αυτή η δραστηριότητα  να κρατήσει την ψυχή της όταν το αρχικό της χαρακτηριστικό –ο ωμός κίνδυνος και η ταλαιπωρία– αφαιρείται εσκεμμένα από την εξίσωση;  

“Truth is treason in the empire of lies…”

Αλήθεια  θα φωνάξω και εγώ αυτό το παχυλό κομμουνιστικό ΟΧΙ .. Μποϋκοτάζ λοιπόν στην Ντούκα!  Γιατί τζεντριφιχέστηκε και αυτή,  έστω και από φίλια εθελοντικά τρυπάνια, άσε που χε και ένα σωρό πουλιά που πέταξαν μακριά πια.  Όχι στο Λεωνίδιο γιατί και εκεί έγιναν αναθέσεις, σε συντρόφια  βέβαια αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα και όχι στην Λαγκάδα γιατί από εκεί ξεκίνησε η μόδα. Όχι στην Βαράσοβα που επιβάρυνε τον κρατικό και ευρωπαϊκό προϋπολογισμό 2 φορές με ανανεώσεις εξοπλισμού, άσε που παρδαλέψανε τα βράχια με τις χρωματιστές κόλες που βάλανε οι ..developers.  Να μποϋκοτάρουμε και τον Σολωμό γιατί ..καρφώθηκε από το γνωστό site! Bâillonner Manikia  ρε, των Γάλλων αποικιοκρατών, οι κερατάδες  διατηρούν συμφέροντα στην καταραμένη ΤΕΡΝΑ που θα τοποθετήσει τους γιγάντιους ανεμιστήρες της και στις δυο πλευρές του φαραγγιού για να δροσίζονται οι αναρριχητές το καλοκαίρι για ν’ αποκτήσει πλεονέκτημα από τη Κάλυμνο του Οξαποδώ. Μποϋκοτάζ και στην Κάρπαθο που έφτιαξαν οι Πολωνοί αντί να τρέχουν στα Ιμαλάια χειμώνα, προδίδοντας έτσι το έθνος τους.  Μποϋκοτάζ στο Παλιοχώρι που κείνος ο φαρμακοτρίφτης από τα Γιάννενα φαρμάκωσε τον Βαγγέλα μας, μποϋκοτάζ και στο Πάπιγκο που κάρφωσε ο ίδιος και έβαλε αγώνες ΕΟΟΑ.  Μποϋκοτάζ στους Αχαρνείς που έφτιαξε ο «..εξής ένας» για να την πει στους Χασιώτες,  αλλά και στο ΕΠΟΣ που έγινε με παραγγελία του συλλόγου. Όχι στις VIA Ferrata και στα Canyoning γιατί είναι άκρως εμπορικά και ΟΧΙ στο «Ουρλιαχτό της Πεταλούδας» αφού ένας από τους ανοίξαντες τόλμησε να γίνει για λίγο συνομιλητής του Μητσοτάκη (μάλιστα νηφάλιος όπως μου εξομολογήθηκε) και που ένας από αυτούς που έκαναν την πρώτη χειμερινή της έχει όνομα (Μήτσος) ίδιο με το συνθετικό του αντιπαθητικού πρωθυπουργού. Ε να μη πούμε τώρα τίποτα για του Φιλοπάππου ή την Σπηλιά Νταβέλη που είναι αρχαιολογικοί χώροι ε; Αλλά να πούμε για τα Τουρκοβούνια που τα καθάρισε και τα ανανέωσε ένας μπάτσος… (δεν το συνεχίζω γιατί θα κατηγορηθώ για υποκίνηση μίσους).  Μποϋκοτάζ και στη διαδρομή Βουτυροπουλίτσα, που ήταν να χρησιμοποιηθεί για διαφήμιση βιταμ γνωστής πολυεθνικής. Και ΟΧΙ σε Μικρή Βαράσοβα και Χούνη που έχουν διαδρομές με απρεπή ονόματα όπως το ageist «Τρελή Γιαγιά» και τα abusive «Καράφλας» και «Χαπάκιας», όχι ρε όχι…

“Killing in the name of..”

Το μακρινό 1988 δημοσιεύεται στο περιοδικό «Κορφές» η πρώτη πράξη του εγχώριου BoltWar, με αφορμή την πρώτη ήχηση τρυπανιού σε πεδίο (Βαρυπόμπη) και θήτη μια προδρομική φυσιογνωμία της εποχής που όπως συνήθως συμβαίνει έμελλε να φέρει το στίγμα για καιρό μάλλον εξαιτίας του χαρακτήρα παρά των πράξεων του. Ο Τζονυγκοτχισγκάν έχοντας ταξιδέψει και δει, ήξερε καλά τι έμελλε να γίνει εδώ. Ίσιωσε τα αχαμνά τράβηξε μια τζούρα μαλμπουριά και συνέχισε drill baby drill ξεφυσώντας ανάμεσα στον καπνό βρισιά σα τα τελευταία λόγια του Ζαχαρία από το τραγούδι του τίτλου…

Rage Against The Machine

*όνομα αμερικάνικης hip-hop/metal μπάντας, που αναδύθηκε μέσα από τις ταραχές του 1992 στο LA καταγγέλλοντας πραγματικά κοινωνικά προβλήματα, με ηγέτη τον αριστερό  φοιτητή ανθρωπολογίας Zack de La Rocha.

**H Φωτογραφία είναι από την περίοδο της Αποικιοκρατίας, τραβήχτηκε γύρω στο 1900-1903,  στην περιοχή της Δυτικής Βεγγάλης (Ινδία).